Synowskie uczucia matkobójcy

Mehr zum Buch

Kiedy się obudziłem, byłem gotów odpowiedzieć Henriemu van Blarenberghe. Zanim to jednak zrobiłem, chciałem zerknąć na Le Figaro, by wykonać odrażającą czynność zwaną czytaniem gazety. Dzięki niej poznajemy wszystkie nieszczęścia i katastrofy ostatnich dwudziestu czterech godzin, takie jak bitwy, które kosztowały życie wielu ludzi, zbrodnie, strajki i inne tragedie. Delikatna nić Figara oddziela nas od nędzy świata. Od pierwszych sensacyjnych wiadomości o żalu tylu istot ludzkich czujemy nagłe przywiązanie do istnienia, które po przebudzeniu wydawało się trudne do odzyskania. Czasami łzy zwilżają nasze oczy, gdy czytamy o imponującej ciszy ogarniającej serca, bębnach bijących w polu czy okrzyku: nie żyje Fallieres!. Tego ranka jednak nie cieszyła mnie lektura Figara. Z przyjemnością zerknąłem tylko na wzmianki o erupcjach wulkanów i kryzysach ministerialnych, po czym zacząłem czytać kolumnę Dramat szaleństwa. Nagle zobaczyłem, że ofiarą była Pani van Blarenberghe, a mordercą jej syn, Henri van Blarenberghe, autor listu, na który jeszcze nie zdążyłem odpowiedzieć.