Wiersze z babcinych szuflad

Mehr zum Buch

Tadeusz, mój kochany mąż, zmarł w 2017 roku – za wcześnie. Był architektem, ale miał wiele innych zainteresowań i talentów, które starał się rozwijać. Posiadał dużą wiedzę w różnych dziedzinach, a jego kultura osobista i skromność ułatwiały mu kontakt z innymi. Mimo zdecydowanych poglądów, był otwarty na rozmowy i zrozumienie drugiej strony. Był niezwykłym człowiekiem, co potwierdzają ciepłe słowa obcych, którzy go znali. Ta książka, przygotowywana kilka lat przed jego śmiercią, jest dowodem na wszechstronność jego umysłu. Zawiera wiersze „z babcinych szuflad”, które Tadeusz odnalazł w domowym archiwum. Ocalone od zapomnienia, stanowią świadectwo kultury dawnych rodów ziemiańskich i pokazują, jak bardzo szczęście zależy od czasów, w których żyjemy. Autorki żyły w XX wieku, wychowane w duchu patriotyzmu i zasad etycznych, musiały stawić czoła barbarzyńcom, którzy zniszczyli dorobek polskiego ziemiaństwa. Ich biografie są przerażające, ale ich wiersze, choć czasem nieskładne, są niezwykłym dokumentem epoki i indywidualnych losów, z których utkana jest historia naszego narodu.