Okno na przeszłość. Szkice z historii... T.3

Mehr zum Buch

Praca ta stanowi akt budowania wypowiedzi literaturoznawczej i polonistycznej, koncentrując się na analizie motywów buddyjskich w literaturze. Termin ten odnosi się do podstawowych elementów świata przedstawionego w utworach, takich jak zdarzenia, przedmioty, cechy czy przeżycia, które wynikają z buddyjskiego światopoglądu. Warto zaznaczyć, że wielu autorów omawianych tekstów nie miało świadomości istnienia buddyzmu lub miało jedynie mgliste pojęcie na jego temat, co jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę, że wnikliwa recepcja buddyzmu w Europie miała miejsce dopiero w drugiej połowie XIX wieku. Analizowane są różnorodne teksty polskojęzyczne, zarówno te o wysokiej wartości artystycznej (bajki, poematy, dramaty, proza, kompilacje naukowe), jak i mniej wyrafinowane (relacje z podróży, wspomnienia, pamiętniki). Wśród autorów znajdują się zarówno klasycy literatury polskiej, jak i mniej znani literaci. Celem jest ukazanie, jak różnymi kanałami motywy buddyjskie docierały do kultury polskiej, były rozpoznawane w swej inności i umieszczane w kontekście światopoglądowym oraz systemie wartości. Mimo fragmentarycznego obrazu oraz chrześcijańskich i europocentrycznych wyobrażeń, buddyzm pojawiał się w literaturze staropolskiej, oświeceniu i romantyzmie w nowych aktach poznania.