Brzmienie Holokaustu

Mehr zum Buch

Jak pisze Jacek Leociak, reprezentować to czynić na powrót obecnym. Twórcy sztuki audialnej podejmują próby uobecniania ocalałych i ofiar Szoa, wykorzystując artystyczne formy dźwiękowe jako przestrzeń reprezentacji. Audialne opowieści o Zagładzie, mimo że koncentrują się na cierpieniu i śmierci, często stają się historią o ocaleniu, skupiając się na wspomnieniach tych, którzy przetrwali. Fragmentaryczność wspomnień sprawia, że twórcy koncentrują się na rekonstruowaniu losów jednostek oraz ich rodzin, tworząc opowieści z dostępnych dokumentów i śladów. Dyskurs holocaustowy, zapośredniczony przez medium audialne, jest zróżnicowany i rozprzestrzeniony, obejmując nowe obszary narracji o Szoa. Publikacja ma na celu wzbogacenie wiedzy o Zagładzie oraz wiedzy radioznawczej, wypełniając lukę w literaturze, w której ta tematyka nie była dotąd podejmowana. Autorki podejmują pionierską pracę, łącząc temat traumy z techniką medium radiowego. To pierwsze takie badanie w polskich badaniach, które poszerza dyskusję o artystycznym aspekcie w kontekście wrażliwego dokumentu życia, jakim jest Zagłada.