Dziewczęce lata

Mehr zum Buch

Debiut literacki Racheli Fajgenberg, pisarki jidysz i hebrajskiej, to jedna z pierwszych żydowskich kobiecych autobiografii, opisująca dzieciństwo i młodość w Lubaniu w guberni mińskiej na przełomie XIX i XX wieku. Publikowana w odcinkach w petersburskim miesięczniku „Dos Lebn” w 1905 roku, przedstawia rodzinę autorki, codzienne życie sztetla oraz jej proces dorastania. Fajgenberg opisuje dążenie do edukacji, różnice społeczne między sobą a bratem oraz fascynację literaturą piękną, co składa się na opowieść o poszukiwaniu tożsamości w świecie regulowanym przez normy religijne. Autobiografia kończy się śmiercią matki i opuszczeniem sztetla przez narratorkę, oddaną pod opiekę babki. Mimo pewnych zmian w szczegółach identyfikacyjnych, tekst oddaje osobiste doświadczenia autorki i stanowi cenne źródło do poznania kobiecego aspektu tradycyjnego życia żydowskiego oraz różnic w położeniu kobiet i mężczyzn w społeczności. Przeznaczona dla żydowskiego odbiorcy, nie była dotąd tłumaczona na inne języki, ukazuje również wewnętrzne żydowskie spojrzenie na stosunki chrześcijańsko-żydowskie. Autobiografia wyróżnia się bogactwem szczegółów etnograficznych, prezentując tradycyjne żydowskie miasteczko z innej perspektywy.