po jej wewnętrznej stronie

Mehr zum Buch

Wiersze w tym tomie charakteryzują się powściągliwością i oszczędnością wyrazu, kładąc nacisk na ekonomię słowa – mówią tyle, ile trzeba. Dominuje informacja i opis, a metafory służą jedynie jako skróty myśli, często niewidoczne w kontekście wiersza. Lakoniczny styl zbliża się do poetyki haiku, składając się z zarysów, bez nadmiaru słów. Tom ma spójną budowę, tworząc szczególną narrację o doświadczeniu kobiety, z naciskiem na egzystencjalne aspekty, takie jak przemijanie, śmierć, choroba i ból. Fizjologia odgrywa istotną rolę, ale jest przedstawiana subtelnie, skupiając się na ciele i szczególe. Świat jest postrzegany zmysłowo, z perspektywy cielesnych doznań. Wiersze ukazują dramatyzm ludzkiej egzystencji oraz piękno świata, a delikatność wyrazu potęguje efekt grozy związany z przemijaniem i akceptacją rzeczywistości. Twórczość Agnieszki August-Zarębskiej cechuje dojrzałość i świadomość języka. Historia w tomie, prowadzona w poetyckiej formie, pozostaje w pamięci czytelnika, przekształcając osobiste doświadczenia w opowieść uniwersalną, z napięciem rozłożonym w przestrzeni wierszy, a ciała odzwierciedlają emocje, doznania oraz ból.