Alchemik uśmiechu. Wiech

Mehr zum Buch

Biografia Stefana Wiecheckiego, napisana przez Joannę Trąbską-Bochaczek, uzupełnia edycję jego utworów zawartych w blisko 30 tomach opowiadań, zarówno przedwojennych, jak i powojennych. Autorka pisze o Wiechu z czułością i uwielbieniem, nazywając go czarodziejem humoru i alchemikiem uśmiechu. W oczach znajomych był dżentelmenem, który zajmował się publicystyką, satyrą, a także aktorstwem i reżyserią. Jego kariera dziennikarska zaczęła się skromnie, ale szybko przekształcił się w wybitnego humorystę, który z pasją opisywał życie warszawskich ulic. Wiechecki miał niezwykłe wyczucie komizmu, potrafił w kilku zdaniach uchwycić osobowość i sytuację ludzi, budując z nimi nić porozumienia. Jego humoreski przedstawiały wybrane grupy społeczne Warszawy, w tym drobnych kupców, dorożkarzy oraz osoby z marginesu. Autor nie krytykował, lecz rejestrował rzeczywistość z humorem, co sprawiało, że jego prace były zarówno zabawne, jak i refleksyjne. Julian Tuwim określił Wiecheckiego jako Homera warszawskiej ulicy, a Jan Lechoń zauważył, że potrafił opisać pijaństwo i mordobicie na wiele sposobów. Jego twórczość, wyrażająca się w gwarze, stała się uosobieniem warszawskości, a jego językowe pomysły były doceniane, choć nie zawsze akceptowane.