Eliza Matusiak Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

Opowieść jest kobietą, zamkniętą w audialnej ekspresji, historii snutej słowem, muzyką i ciszą. „Już nie Żydowica, a ocalona” to monografia o doświadczeniu kobiet w Holocauście, ukazująca ich głosy, które dzięki audialnym reportażom i słuchowiskom mogły zaistnieć. Radiowe narracje artystyczne oraz teatr wyobraźni, koncentrujące się na Zagładzie, stanowią intymny sposób opowiadania o „epoce pieców”. Książka analizuje audialne teksty kultury, ich artystyczne środki wyrazu i stara się odnaleźć wspólne pole dla badań radioznawczych i genderowych. Stanowi kontynuację wniosków z poprzedniej publikacji dotyczącej reprezentacji Zagłady w sztuce radiowej. Jej nowatorski i pionierski charakter oraz rzetelność analiz sprawiają, że zasługuje na wydanie. Razem z wcześniejszą książką wnosi istotny wkład w badania dotyczące świadectw żydowskich kobiet w obozach Zagłady. Autorki, znające aktualny stan badań, potrafią zainteresować również nieprofesjonalnych czytelników, co jest dużą zaletą. Książka powinna dotrzeć nie tylko do specjalistów, ale także do szerszej publiczności, co jest szczególnie istotne w kontekście omawianego tematu.

Jak pisze Jacek Leociak, reprezentować to czynić na powrót obecnym. Twórcy sztuki audialnej podejmują próby uobecniania ocalałych i ofiar Szoa, wykorzystując artystyczne formy dźwiękowe jako przestrzeń reprezentacji. Audialne opowieści o Zagładzie, mimo że koncentrują się na cierpieniu i śmierci, często stają się historią o ocaleniu, skupiając się na wspomnieniach tych, którzy przetrwali. Fragmentaryczność wspomnień sprawia, że twórcy koncentrują się na rekonstruowaniu losów jednostek oraz ich rodzin, tworząc opowieści z dostępnych dokumentów i śladów. Dyskurs holocaustowy, zapośredniczony przez medium audialne, jest zróżnicowany i rozprzestrzeniony, obejmując nowe obszary narracji o Szoa. Publikacja ma na celu wzbogacenie wiedzy o Zagładzie oraz wiedzy radioznawczej, wypełniając lukę w literaturze, w której ta tematyka nie była dotąd podejmowana. Autorki podejmują pionierską pracę, łącząc temat traumy z techniką medium radiowego. To pierwsze takie badanie w polskich badaniach, które poszerza dyskusję o artystycznym aspekcie w kontekście wrażliwego dokumentu życia, jakim jest Zagłada.