W badaniach nad literaturą i kulturą śląskiego oraz niemieckiego baroku szczególną uwagę poświęcam antropologicznym dyskursom epoki, które współkształtują codzienność i jej literackie przedstawienia. Literatura baroku ukazuje, jak antropologia strachu wpływała na ludzkie życie oraz relacje płci. Antropologia strachu odnosi się do obrazów człowieka i koncepcji płci, które wykształciły się w czasie wojny trzydziestoletniej oraz związanych z nią egzystencjalnych doświadczeń. W moim studium analizuję dyskurs płci, w którym wyraża się strach przed kobietą, oraz dyskurs autorstwa, w którym kobiety obawiają się pisania. Badania obejmują także dyskursy dotyczące starości, ciała, śmierci i miłości. Interdyscyplinarne podejście do wczesnej nowożytności ujawnia potrzebę re-wizji dotychczasowych interpretacji. Kluczowe jest pluralistyczne spojrzenie na zjawiska kulturowe, które ukazuje dynamikę między autorytatywnością a pluralizmem. Szczególnie interesują mnie przestrzenie nieuwagi, traktowane dotąd jako historycznie irrelewantne, które pozwalają zrozumieć procesy uznawane za normatywne, a w perspektywie pluralistycznej jawią się jako otwarte i kontrowersyjne.
