Fichus / Eperons-Ostrogi

Mehr zum Buch

Fichus to mowa, którą Derrida wygłosił z okazji otrzymania nagrody imienia Theodora Adorno. Wbrew oczekiwaniom nie traktuje ona o dialektyce negatywnej, lecz skupia się na snach. Derrida omawia marzenia senne Adorna, który spisywał je w formie Traumprotokollen, oraz fantazje Waltera Benjamina, który dzielił się swoimi snami z przyjaciółmi. Tytuł pochodzi z jednego z jego snów, w którym kluczowym symbolem jest fichus, czyli halsztuk. W ten sposób Derrida dołącza do grona mesjańskich marzycieli, koncentrując się na nocnych zjawach. Z tego „kłębka snów” wyłania się nowa koncepcja oświecenia jako racjonalności zdolnej do „ocalającej krytyki” marzeń sennych. Powracają wielkie filozoficzne wątki, które Derrida z pozoru zawiesił: stosunek do snów, w których ludzkość deponuje najśmielsze pragnienia, broniąc się przed ich brutalnym odczarowaniem. To czułe oświecenie ma być nową praktyką rozumu, który potrafi porzucić sen, zachowując jednocześnie nadzieję. Dzięki Piotrowi Sadzikowi, który przetłumaczył to dziełko i dodał komentarz, polska publiczność ma szansę zapoznać się z kolejną ważną pozycją Derridy, oddającą hołd jego prekursorowi.